Meisje met de parel

Dit boek kon mij niet bekoren. Wel heel beeldend geschreven, vooral al je Delft een beetje kent. Vond het echt een niemandalletje zo verzonnen, dat je er niks van gelooft. Wel makkelijk te lezen...in 1 dag zo.

Ik heb als het ware door de ogen van Griet een kijkje genomen in het Delft van de 17e eeuw. Griet gaat als (protestante) dienstmeid aan het werk bij de (katholieke) schilder Vermeer. 

Ik vond het een geweldig boek, geeft een goed beeld, oké een beetje romantisch toch wel, beeld van de gewoonten, rangen en standen van die tijd. Het boek was voor mij dusdanig meeslepend, dat ik het (waren er geen andere zaken geweest zoals eten en slapen) in één ruk uitgelezen had, ook al had ik de Engelse versie.

Het einde van de carrière van zie je aankomen, maar wanneer toen het dan toch zover was, voelde ik een diep medelijden met haar. Ik heb immers ook Griets kant van het verhaal meegekregen. Vermeer kiest niet voor haar, natuurlijk, maar toch. Hij had toch wel een goed woordje kunnen doen...

Ik ben blij dat ik het heb gelezen. Dit boek heeft mijn interesse in dit soort boeken (weer) aangewakkerd en ik ga zeker meer in dit genre lezen. Kan het zeker aanbevelen.  

Delft, 17de eeuw. In het huis van de bekende kunstschilder Johannes Vermeer wordt Griet aangenomen als dienstmeid. Ze heeft het niet makkelijk met de vrouw van Vermeer en met zijn inwonende schoonmoeder, die de plak zwaait. Om nog maar te zwijgen van één van de kinderen Vermeer. Ze moet zich ook schikken naar Tanneke, een oudere dienstmeid. Maar Griet heeft zo veel meer talent en aantrekkingskracht. Dat beseft ook de kunstschilder zelf, die haar meer en meer begint te vragen... Niet alleen het verhaal op zich is mooi (niet als literaire hoogvlieger), ook de omkadering. En Tracy Chevalier kàn schrijven: ze verstaat de kunst om de verschillende karakters te typeren en uit te spelen. Dat maakt het levendig. Ze houdt de vaart erin en weet een zekere spanning te creëren. Katholiek-protestant, arm en rijk, sterke familiebanden, standenverschil, het speelt allemaal een rol in deze prachtige historische roman. Telkens valt op hoe ingenieus Chevalier haar verhaal in elkaar heeft gezet: vele terloops vermelde fait-divers zijn later van betekenis. Langzaam verovert Griet haar plaats in het huishouden, al blijft het dansen op een slappe koord. Haar sterke persoonlijkheid komt knap uit de verf evenals Vermeers zwijgzaamheid en de lafheid van zijn schoonmoeder. Dit alles in combinatie met de zwakke positie van een dienstmeid, die de status van lijfeigene nauwelijks oversteeg. Van alles wat er gebeurde kon zij beschuldigd worden. Het laatste hoofdstuk springt 10 jaar verder in de tijd en is nog een laatste meesterlijke toets van de schrijfster.